"Non sabía que era imposibel e fíxoo"

Gostaríame saber escreber. Escreber poesías cos meus pes, coas mans, cos infinitos brazos. Sería unha poesía para Lucas, á inocenza e tenrura do meu amor máis puro. Poesías amigas e amigos con nome propio. Falar do que non se pode falar. Poesía o meu sangue, ao medo, poesía a miña insaciable sede, a miña presa. Converter as verbas en espellos. Poesía ao río ulla, á sobreira do corgo, a pena dos mouros. Poblar á ausencia. Poesía pra miña nai. Poesía ao meu abó. Abrir as frores. Poesía á oficina do meu desasosego. Poesía ao desexo de min e ao meu desexo. Também de amor quero falar, botar leña ao lume do meu ser. Escreber, Ser.

O CURSO DA DUBIDA

As miñas portas son accesos a un mundo efímero

que busca entender,

algo que reflexa o que non vexo,

o que está afora, o outro lado.

Móvome no espazo da dúbida e da

contradicción,

e nese espazo crecen plantas complicadas:

angustia, inseguridade e contradicción.

COS PES NO CHAN

Gústanme moito os pes. Sobre todo pola posibilidade de movemento, de crecemento, de equilibrio e tamén de desequilibrio. Non é que eu os teña moito no chan, e moitas veces levo tremendos traspés e mesmo empótrome de cheo coa realidade. Pero tamén é certo que cando consigo apoialos é cando sinto o que vivo máis intensamente e tamén cando me dou conta de que o que fago ten as súas consecuenzas!

O corpo é de fiar

É difícil lembrar en que camiño se atopa unha cando o placer estimula os nervios

e todas as cousas que se poden facer en tres semanas con tal de non limpar o baño

Huellas e fuxidas: E ISSO AI

As decisións irrevocables teñen algo que nos provoca unha profunda perturbación. O saber que podemos tomalas nos fai fortes, pero, ao tempo, prodúcenos temor

xogo e duelo
o salto motivado por unha promesa provoca dúbidas
todo remata índose por un desagüe
e o amor é máis doce que o viño,
aínda sabendo que nada é seguro e completo,
podo
comenzar e proseguir o que me propoño,
a intimidade, a cercanía
os maiores goces e as maoires miserias.
será que é cego o desexo?
igual, é iso aí.

Esta canción tócame o corazón.

Autumn leaves

.

Non abonda dicir

Sueño que, mientras volamos en un helicóptero alrededor de la boca de un volcán en erupción, le estoy dando un curso de poesía a un grupo de poetas ancianos. "No describan sus experiencias, el poema debe ser la experiencia. No muestren lo que son, sino lo que van a ser. No exhiban sus sentimientos, creen con el poema un nuevo sentimiento. No revelen lo que saben, sino lo que sospechan. No busquen lo que son sino lo que no son. Por lo tanto, ahora que son sueño, dejen de soñar".
Entonces me despierto.
A.Jodorowsky.

e ti, qué non eres?