O que ocupa o meu pensamento antes de quedar durmida, e tambén o que, as veces, nom me deixa durmir. O que me distrae, me motiva e me divierte, A dança, a música, o traballo cando me gusta, a amizade, a boa mesa... Alguén que me perturba a conciencia ao punto de dibuxarme un sorriso só o pensalo. ...un motivo: a ese motivo chamoo hoxe un amante... Ser eu a amante de alguén, poñerme de moça coa vida e amala como cando me sinto namorada.
anular ou non ter en conta as decisións da muller insistencia abusiva para conseguir o que se desexa chantaxe emocional (tentar dar mágoa apelando a suposta predisposición feminina para o coidado dos outros; culpar a muller de pasalo ben con persoas ou situacións nas que el non está) cortarlle a palabra actuar de xeito paternalista facendo que a muller se sinta coma se fose unha nena
Este ano, ademais de perder a Mario Benedetti, foise Pina Bausch, a bailarina que eu máis admiro. Significa para mim a dança como liberación, convertir o coñecido no inesperado, bailar como persoa real. Interesábase pola historia da opresión e as huellas da violencia. Cando esas represións saen a través do corpo, a ansiedade transfórmase en coñecemento, en liberación.
"Qué mueve a la gente es más interesante que el cómo se mueven". Ata sempre Pina!
O certo é que tiven sonhos parecidos. Os detalles son distintos. O escenario é distinto. Pero están cortados polo mesmo patrón. Também a dor que sinto o despertarme é parecido. Creio que dentro de mim coexiste o que sei e o que nom sei. Quitei o biombo que separa as dúas partes. Porque nom podo evitalo. Porque nom me gustam os biombos. Porque som asím. Para lograr que "o que creio que sei" e "o que nom sei" coexistan en paz, preciso unha estratexia. Manterme suxeta a algo. De outro modo, nom o duvido, emprendo un irremediable "rumbo ao desastre". Qué tenho que facer? Sonhar e sonhar. Entrar no mundo dos sonhos e nom salir de él. Vivir alí eternamente. Nos sonhos nom existen fronteiras. Nom é preciso facer distincións. Nom hai colisións, e, aínda que as houbera, nom dolería.
Eu nom sei cómo se pon a coraça, a barreira, nom sei salvarme. Sin darme conta, levei a situación ao punto onde quizás intuía máis claridade. E si, vim a realidade, inxusta, cobarde, egoísta. Sentínme como se me pisaran o máis puro e auténtico de mim, o meu amor, a amizade, a confianza, a inocencia.
Nesta primeira parte da viagem, síntome agradecida e emocionada. Podo reconhecer todo o que tenho na minha vida. Síntome afortunada e quero nom esquecer, nunca, que tenho muitas cousas bonitas, persoas que me queren, un fillo que é o meu anxo, amizade, danca, música, un corpo vivo, que se pode mover con gracia. Tenho também unha luz bonita dentro de mim que empezo a sentir con calor e ilusión.
Búsco-me e atópome viva. Volvo a pasar polo meu coracon ás persoas importantes na minha vida.
A primeira estación foi Madrid, onde me reencontrei con Descemer. Unha alegría inmensa para o meu coracon. Despois de 14 anos sen vernos, a emoción foi inmensa, 400 km de emoción, de amor, de agradecemento. Deixovos o video de Descemer e Kelvis: "Quédate". Fai unha metáfora preciosa da amizade e a vida en Cuba: "quédate allí", onde él se queda e onde eu quero volver, sempre. Onde empecei a dancar e onde sentím que a vida é o noso maís fermoso tesouro, onde aprendím que o tempo disfrutado será o único e verdadeiro TEMPO VIVIDO. Onde sentím e nunca quero esquecer, que nun amig@ hai unha luz. Levo na alma @s meus amig@s. E VIVA CUBA!
AMOR E MÚSICA (Disco de Descemer Bueno e Kelvis Ochoa, grabado en La Habana, 2008).
