Pina Bausch, meu amor

Este ano, ademais de perder a Mario Benedetti, foise Pina Bausch, a bailarina que eu máis admiro.
Significa para mim a dança como liberación, convertir o coñecido no inesperado, bailar como persoa real.
Interesábase pola historia da opresión e as huellas da violencia. Cando esas represións saen a través do corpo, a ansiedade transfórmase en coñecemento, en liberación.

"Qué mueve a la gente es más interesante que el cómo se mueven".
Ata sempre Pina!

Á Illa maravilla!

É que cando te disparan, sangras

O certo é que tiven sonhos parecidos. Os detalles son distintos. O escenario é distinto. Pero están cortados polo mesmo patrón. Também a dor que sinto o despertarme é parecido.
Creio que dentro de mim coexiste o que sei e o que nom sei. Quitei o biombo que separa as dúas partes. Porque nom podo evitalo. Porque nom me gustam os biombos. Porque som asím. Para lograr que "o que creio que sei" e "o que nom sei" coexistan en paz, preciso unha estratexia. Manterme suxeta a algo. De outro modo, nom o duvido, emprendo un irremediable "rumbo ao desastre".
Qué tenho que facer? Sonhar e sonhar. Entrar no mundo dos sonhos e nom salir de él. Vivir alí eternamente. Nos sonhos nom existen fronteiras. Nom é preciso facer distincións. Nom hai colisións, e, aínda que as houbera, nom dolería.

Eu nom sei cómo se pon a coraça, a barreira, nom sei salvarme. Sin darme conta, levei a situación ao punto onde quizás intuía máis claridade. E si, vim a realidade, inxusta, cobarde, egoísta. Sentínme como se me pisaran o máis puro e auténtico de mim, o meu amor, a amizade, a confianza, a inocencia.

QUEDATE

Nesta primeira parte da viagem, síntome agradecida e emocionada. Podo reconhecer todo o que tenho na minha vida. Síntome afortunada e quero nom esquecer, nunca, que tenho muitas cousas bonitas, persoas que me queren, un fillo que é o meu anxo, amizade, danca, música, un corpo vivo, que se pode mover con gracia. Tenho também unha luz bonita dentro de mim que empezo a sentir con calor e ilusión.

Búsco-me e atópome viva.
Volvo a pasar polo meu coracon ás persoas importantes na minha vida.

A primeira estación foi Madrid, onde me reencontrei con Descemer. Unha alegría inmensa para o meu coracon. Despois de 14 anos sen vernos, a emoción foi inmensa, 400 km de emoción, de amor, de agradecemento. Deixovos o video de Descemer e Kelvis: "Quédate". Fai unha metáfora preciosa da amizade e a vida en Cuba: "quédate allí", onde él se queda e onde eu quero volver, sempre. Onde empecei a dancar e onde sentím que a vida é o noso maís fermoso tesouro, onde aprendím que o tempo disfrutado será o único e verdadeiro TEMPO VIVIDO. Onde sentím e nunca quero esquecer, que nun amig@ hai unha luz. Levo na alma @s meus amig@s.
E VIVA CUBA!





AMOR E MÚSICA (Disco de Descemer Bueno e Kelvis Ochoa, grabado en La Habana, 2008).

Cuerpecito mío

Tenho un corpo
por dentro,
tenho un corpo,
máis adentro
tenho unhas mans que aprenden
unhas pernas resistentes
unhos brazos que queren abrazar,

tenho un corpo contento
tenho un corpo que se rompe
tenho un corpo ferido
tenho un corpo salvaxe
tehno un corpo de montanha
tenho tantos sonos

tenho muitos anacos de coracon
esparcidos con ledicia,
nom tenho armazón

quero descubrir o meu corpo
e facer unha balea,
ir conmigo, buscarme e atoparme,
subir, parar, rir, calar, bailar,
decidir con liberdade
se irme ou quedarme.

y.

PA MI CASA

Quero estar conmigo,
ver os ollos tristes ou ledos
da muller que me mira
dende o outro lado.
Quero bailar e cantar ENTEIRA
Mirar pa dentro
buscar, lembrar
pechar os ollos
ver o que eu quero,
en SILENZO,
Quero aire fresco,
cantar, chorar, rir,
subir o volumen do que sinto adentro.


r

GRATITUDE